Historia Klubu

Zapraszamy wszystkich chętnych do pomocy w odtworzeniu historii klubu, która została przedstawiona poniżej. Przepraszamy wszystkich, którzy zostali pominięci w niniejszym opracowaniu. Mamy nadzieję, że przy pomocy starszych działaczy jak i kibiców uda nam się przedstawić całą, jakże wspaniałą historię naszego klubu.

1 2

Rozpoczęcie działalności klubu z Gnojnicy datuje się na 02.05.1948 rok, ale już po wyzwoleniu okolic Gnojnicy spod okupacji niemieckiej rozgrywane były towarzyskie mecze piłkarskie pomiędzy mieszkańcami Gnojnicy i Góry Ropczyckiej. W 1948 r. staraniem pierwszego prezesa Feliksa Biesia oraz grupy miejscowych działaczy powołano do działalności Ludowy Zespół Sportowy Gnojnica – tak brzmiała pierwsza nazwa, która z czasem przekształciła się w Ludowy Klub Sportowy „INTER” Gnojnica. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia wybrano herb klubu oraz barwy: biało – czerwono – zielone. Drużyna piłkarska zgłoszona została do rozgrywek organizowanych przez Ludowe Zrzeszenie Zespołów Sportowych. Zespół grając w Lidze Wiejskiej rozgrywał mecze m.in. z rywalami z Mielca, Kawęczyna czy Wielopola Skrz. W działalność na rzecz klubu w tym czasie zaangażowani byli tacy działacze jak: Emil Siwiec, Władysław Baran, Ferdynand Siwiec, Piotr Papiernik, Michał Gil, Józef Godek i wielu innych

W latach 50-tych staraniem prezesa Emila Siwca powstała sekcja kolarska, która została wyposażona w cztery profesjonalne rowery i uczestniczyła w wyścigach organizowanych w Tarnobrzegu, Skopaniu a także w wyścigach lokalnych.

W tym czasie przy klubie zainicjowano działalność teatralną. Wystawiano przedstawienia i skecze w nieistniejącym już budynku, właściwie baraku zlokalizowanym przy południowej części boiska. Niestety ta działalność została przerwana na wskutek działania cenzury, która nie dopuściła do wystawienia sztuki „Madejowe Łoże”.

W pierwszych dziesięcioleciach istnienia sekcja piłkarska liczyła dwie drużyny. Pierwsza uczestniczyła w rozgrywkach klasy „C” a następnie „B” organizowanych przez PZPN, natomiast druga pozostała w rozgrywkach Ligi Wiejskiej, lecz z powodu braku danych nie możemy odtworzyć dokładnej historii z tych lat a na dodatek w nieznanych okolicznościach zaginęła kronika klubowa.

Lata 70-te to czas kiedy funkcję prezesa przekazano Stanisławowi Biesiowi. W działalność zaangażowani byli także m.in. Czesław Skiba i Józef Skiba a działalność była skupiona na prowadzeniu drużyny piłkarskiej. Zespół nasz rozgrywał mecze w całym ówczesnym województwie rzeszowskim z zespołami, które reprezentowały różne miejscowości. Na uwagę zasługuje mecz pucharowy, w którym zespół z Gnojnicy podejmował Stal Rzeszów przegrany przez miejscowych 7:1. Wtedy to na stadionie w Gnojnicy zjawiła się rekordowa liczba kibiców i jak dotąd był to nasz najbardziej utytułowany przeciwnik. W tym okresie treningi prowadził Stanisław Gil.

Lata 80-te to czas, kiedy to prezesurę przejął Wiesław Kot, który jako prezes wprowadził zespół do klasy „A”. Miało to miejsce w sezonie 1992/93 kiedy to, do zespołu powróciło kilku zawodników reprezentujących kluby ościenne (KS Lechia Sędziszów, MZKS Błękitni Ropczyce a także Sanovia Lesko), na co dzień mieszkających w Gnojnicy. Józef Klocek, Witold Świerad, Stanisław Kot, Edward Paśko, Piotr Jasek Wiesław Szczepanek, Wiesław Oleś, Adam Stec oraz Marek Żegleń wraz z swym bratem Waldemarem stanowili wtedy o sile zespołu., który strzelił ponad 100 bramek i pewnie awansował do wyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym sezonie po awansie tj. 1993/94 trenerem został Andrzej Ferfecki, którego drużyna w pierwszym meczu zremisowała 1:1 na własnym stadionie z drużyną Poloni Hyżne, a strzelcem bramki był W. Paśko. Kolejny mecz przeszedł już do historii i pamiętał go będzie każdy obecny na tym spotkaniu. Wypełniony po brzegi autokar z zawodnikami, działaczami i kibicami z Gnojnicy udał się do Wiśniowej na pojedynek z tamtejszym Wisłokiem. Po przyjeździe okazało się że stroje w których mieli występować zawodnicy INTERU pozostały w Gnojnicy, zaś pożyczone Wisłoka Wiśniowa nie przyniosły szczęścia i mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 3:1. W późniejszym rewanżu lepszy okazał się INTER wygrywając 4:1 na własnym boisku. Pierwszy sezon w wyższej klasie rozgrywkowej zespół z Gnojnicy zakończył na 5 miejscu awans wywalczył zespół Błażowianki, zaś najwięcej bramek dla drużyny z Gnojnicy zdobyli: Adam Stec – 13 oraz Witold Świerad – 11.

Rok 1994 był niezwykle ważnym w historii INTERU wtedy to do użytku oddano nowo wybudowany budynek klubowy oraz świętowano jubileusz 45-lecia istnienia klubu połączony wraz z 600 –leciem wsi Gnojnica. W tym czasie na rzecz klubu zaangażowani byli tacy działacze jak: Zenon Charchut, Piotr Papiernik, Stanisław Papiernik, Leon Marciniec, Edward Marciniec, Stanisław Bieś, Wacław Godek, Stanisław Kot, Mieczysław Marciniec oraz wielu innych członków klubu i mieszkańców wsi.

W kolejnym sezonie po kilku spotkaniach, drużynę po odejściu Ferfeckiego do końca rundy jesiennej prowadził Wiesław Szczepanek. Wiosną 1996 roku trenerem został Edmund Nowak, zaś w marcu tego roku na stanowisku prezesa Wiesława Kota zastąpił Adam Stec. W roku tym do użytku oddano kompleks boisk sportowych a w dzialalność klubu obok prezesa zaangażowani byli m.in. Wiesław Kot, Zenon Charchut, Paweł Papiernik, Stanisław Bieś, Marek Żegleń, Wacław Godek, Witold Świerad, Wiesław Darłak, Edward Paśko, Stanisław Kot, Wiesław Kozek, Ryszard Bieś, Paweł Jasek, Krzysztof Bieś, Wojciech Robak

Do zespołu dołączali kolejni zawodnicy tacy jak: Marek Oleksy, Janusz Niewiadomski, Roman Marcinek, Paweł Jasek wraz z bratem Piotrem, Robert Marciniec, Paweł Zawiślak oraz w póżniejszym czasie Tomasz Rogala, Marcin Kozek i Paweł Godek. Były to najlepsze lata w historii zespołu z Gnojnicy, kiedy to występował on nieprzerwalnie 11 sezonów w klasie „A” a o punkty w Gnojnicy było ciężko w myśl hymnu INTERU:

„SAN SIRO, SAN SIRO w całej Polsce słynie
kto tutaj przyjedzie z porażką odjedzie...”

W latach tych Gnojniczanie kilkakrotnie bliscy byli awansu do V ligi lecz brakowało szczęścia lub kasa klubowa świeciła pustkami.

Oto niektóre wyniki z tych lat godne uwagi: w sezonie 94/95 INTER potykał się m.in.: ze Strugiem Tyczyn – remis w Gnojnicy 1:1 i wygrana na wyjeździe w Tyczynie 1:2; z Wisłokiem Wiśniowa dwókrotnie zremisował 1:1; zwyciężał w Gnojnicy 3:1 z Hermanem Hermanowa oraz na wyjeździe z Wisłokiem Strzyżów 0:1; w sezonie 96/97 INTER dwukrotnie zremisował z Błażowianką 1:1; w sezonie 97/98 z Głogovią 3:3; zaś w inaugurującym meczu sezonu 98/99 zespół z Gnojnicy odprawił z kwitkiem drużynę Zrywu Dzikowiec pokonując go 5:2, jak się później okazało Zryw awansował do klasy okręgowej.

W sezonie 2003/2004 zespół z Gnojnicy zajął ostatnie miejsce w tabeli i opóścił klasę „A”. Widmo spadku groziło INTEROWI od kilku sezonów, lecz prowadzonemu przez Marka Kanacha (zastąpił na stanowisku trenera Wilhelma Worowskiego) zespołowi udawało się kilkukrotnie obronić. Na uwag zasługuje fakt iż w ostatnich czterech latach zespół dwukrotnie był przenoszony z grupy rzeszowskiej do dębickiej i nie na rękę, z powodu dalekich wyjazdów były występy pozostałych drużyn z tych klas rozgrywkowych w Gnojnicy. Za czasów Marka Kanacha jako trenera do zespołu doszli: Robert Klimek, Bartłomiej Darłak, Tomasz Bieś, Kazimierz Piątek, Skwirut Rzysztof, Skwirut Marcin, Kubik Marcin, Łukasz Kmiotek, Roman Bijak, Krystian Świstak, Jacek Brzyski oraz Michał Zaborniak. Sytuacja zespołu była tragiczna i o mało nie doszło do rozwiązania działalności. Klub był zadłużony, odeszło kilku zawodników, którzy byli sukcesywnie ściągani z innych drużyn i okazało się że niema miejscowej młodzieży, która chciałaby reprezentować swoją miejscowość w rozgrywkach ligowych.

Działalność klubu przetrwała jedynie dzięki zaangażowaniu kilku działaczy. Byli to Adam Stec, Zenon Charchut, Marek Żegleń, Edward Paśko, Witold Świerad, Ryszard Bieś, Wiesław Kot, Wiesław Kozek, Tomasz Bieś, Paweł Jasek, Bartłomiej Darłak. Budowy zespołu podjął się Wiesław Szczepanek, który z trudem zebrał drużynę walczącą o punkty na szczeblu klasy „B”. W tym czasie obok starszych zawodników w pierwszym składzie INTERU występowali m.in. Dominik Pieprzak, Mateusz Rogala, Tomasz Paśko, Wojciech Hendzel, Sylwester Jeliński i Bartłomiej Kapelanik, a w późniejszym czasie także: Marcin Drozd, Leszek Pięta i Michał Bartosz, Damian Bieś. Po trzech sezonach zmagań w najniższej klasie rozgrywkowej INTER w sezonie 2006/2007 zajął drugie miejsce dające jak się później okazało powrót do klasy „A”.

W pierwszym po powrocie do klasy „A” meczu INTER podejmował na własnym boisku Chemik Pustków (spadkowicz z V ligi), pokonując go 4:2 po trzech bramkach Pawła Jaska oraz jednym trafieniu Marcina Kozka. Na końcu rozgrywek LKS INTER Gnojnica zajął 6 miejsce w tabeli z dorobkiem 51 pkt. i stosunkiem bramkowym: 66:50. Nowi zawodnicy reprezentujący w tym okresie INTER to Piotr Pondo, Grzegorz Bała i Damian Bal. Kadrę INTERU w sezonie tym tworzyli: Bal Damian, Bała, Grzegorz, Bartkowicz Adam, Bartosz Michał, Bieś Damian, Bieś Tomasz, Godek Paweł, Jasek Paweł, Jeliński Mariusz, Jeliński Sylwester, Klocek Tomasz, Klocek Wojciech, Kmiotek Łukasz, Kozek Marcin, Michnal Krystian, Oleksy Marek, Oleksy Tomasz, Piątek Kazimierz, Pieprzak Dominik, Pięta Leszek, Pociask Łukasz, Pondo Piotr, Przystaś Michał, Rogala Adam, Rogala Mateusz, Rogala Tomasz, Świerad Witold, Świstak Krystian i Walczyk Arkadiusz.A na rundę wiosenną zespół zasilili: Tomasz Gdowik, Tomasz Stachnik, Michał Bieś, Michał Zaborniak i Łukasz Ziobro

Rok 2007 przejdzie do historii nie tylko jako rok powrotu do „A” klasy ale także w tym roku ruszyła oficjalna strona internetowa klubu (www.lks-inter.ovh.org) a także klub powiększył się o kolejnego reprezentanta jakim jest drużyna juniorów młodszych prowadzona przez Pawła Jaska, która w swym pierwszym historycznym meczu poniosła wyjazdową porażkę 2-1 z Brzostowianką. Pierwsze punkty drużyna ta zdobyła pokonując u siebie POTOK Dobrynin 4:1. W pierwszym sezonie drużyna zajęła 6 miejsce zdobywając 12 pkt.

Do historii przejdą także odwieczne derbowe pojedynki z Orłem (późniejsza Korona) Góra Ropczycka oraz Piastem Wolica Piaskowa, które były niezwykle emocjonujące i zacięte określane mianem „świętej wojny”. W ostatnim czasie na głównego rywala obok Korony Góra Ropczycka wyrósł zespół Czekaja Ropczyce z którym zespół z Gnojnicy potyka się od czterech sezonów. W dniu 18.10.2005 INTER odniósł najwyższe bodajże zwycięstwo w swej historii na własnym stadionie pokonując zespół Czekaja 12:0 strzelając bramki w 70 minut kiedy to sędzia przerwał spotkanie z powodu zdekompletowania zespołu gości.

W 2008 roku nasz Klub obchodził 60-lecie istnienia. Z tej okazji zorganizowano huczne obchody trwające 2 lata. Na Obchody te złożyły się różne spotkania sportowe (mecze seniorow, oldboyów, turnieje juniorów), różne spotkania i festyny. Sezon 2007/2008 INTER zakończył na 6 miejscu zdobywając 51 pkt. w 30 spotkaniach bilans bramkowy 66-50. Najlepszym snajperem okazał się zdobywca 12 bramek Piotr Pondo. Juniorzy rozgrywki zakończyli także na 6 miejscu zdobywając 23 bramki, przy stracie 40 w 12 meczach co przełożyło się na 12 pkt.

W 2009 roku z naszej drużyny odeszło do IV ligowej Lechii Sędziszów dwóch podstawowych zawodników (Michał Bieś oraz Paweł Godek) co przy licznych kontuzjach jakie dotknęły naszą drużynę przełożyło się na wyniki rundy wiosennej sezonu 2008/2009. Do ostatniej kolejki ligowej INTER bronił się przed spadkiem i remisując na własnym boisku z Paszczyniakiem cel swój osiągnął

W kolejnym sezonie na stanowisku trenerskim Wiesława Szczepanka zamienił pochodzący z Ukrainy Aleksander Sidorczuk. Kłopoty kadrowe zaważyły na tym, iż na koniec rozgrywek INTER po trzech latach spędzonych w klasie A niestety został zdegradowany. Wśród nowych zawodników, którzy znaleźli się w kadrze byli: Damian Dziewit, Grzegorz Misiak, Mateusz Piecuch oraz juniorzy: Michał Świerad, Michał Kołbuc, Mateusz Paśko i Marcin Ptaszek. Juniorzy na koniec rozgrywek zajęli 7 miejsce w ligowej tabeli. Prym wśród strzelców wiedli Marcin Marciniec (12 trafień) oraz Andrzej Świerad (9), którzy w przyszłości powinni być mocnym wzmocnieniem pierwszej drużyny. Oficjalna strona internetowa naszego klubu zmieniła adres na WWW.inter-gnojnica.com.pl.

Przed sezonem 2010/2011 doszło do kolejnych zmian na ławkach trenerskich obu naszych drużyn. Trenerem seniorów został Tomasz Gdowik , który zastąpił Aleksandra Sidorczuka . Trenerem juniorów został zaś Michał Bieś, który zastąpił wspomnianego T. Gdowika. Po spadku do niższej ligi kilku zawodników opuściło szeregi. Na koniec sezonu seniorzy uplasowali się na czwartym miejscu, zaś juniorzy dali się wyprzedzić tylko Sokołowi Krzywa. Do klubu powrócili Łukasz Pociask, oraz Mateusz Rogala ora. Ponadto nowe twarze w kadrze to: Grzegorz Gdowik, Adrian Kutkowski, Maciej Siepierski, Piotr Siepierski, Paweł Zatorski oraz juniorzy: Kamil Misiak i Norbert Pieprzak.

W kolejnym sezonie INTER odnotował najlepszy start w historii. W pierwszych 8 spotkaniach zdobył komplet punktów, jednak końcówka rundy jesiennej nie była już tak udana i z trzech ostatnich meczów wyjazdowych nasza drużyna wróciła bez punktów. Na półmetku zespół uplasował się na drugim miejscu. We wrześniu 2011 r. w miejscu starych już ławek dzięki Burmistrzowi Ropczyc powstała nowa trybuna z 300 krzesełkami. Za jedną z bramek powstał nowoczesny kompleks sportowy w skład którego wchodzą: dwa boiska do siatkówki, skocznia, bieżnia oraz parking. Na koniec sezonu nasz zespół uplasował się na 4 miejscu z 39 punktami na koncie. Najskuteczniejszym zawodnikiem okazał się Grzegorz Gdowik. Juniorzy, których w tym sezonie poprowadził Witold Świerad (zastąpił na tym stanowisku Michała Biesia oraz Michała Świerada, którzy opiekowali się juniorami w rundzie jesiennej) zakończyli rozgrywki na 3 miejscu (28 punktów, bilans bramkowy 46-24). Najlepszym strzelcem z 19 bramkami na koncie okazał się Michał Papiernik, który wraz z Wojciechem Kubikiem zadebiutował w drużynie seniorów. W roku 2012 „do życia powołana” została grupa żeńska, która zaczęła treningi pod okiem Pawła Jaska.

Do sezonu 2012/2013 seniorzy podeszli niezwykle zmotywowani. Reorganizacja rozgrywek zapewniała awans 4 zespołom, a miejsce wśród nich było celem klubu, który w roku 2013 świętował 65-lecie istnienia. Po rundzie jesiennej nasza ekipa zajmowała 4 miejsce, po dobrym starcie przez 4 kolejki była nawet na prowadzeniu jednak słaba końcówka rundy (4 porażki z rzędy w 5 ostatnich spotkaniach) zaowocowała spadkiem na ostatnie miejsce premiowane awansem. W tym czasie drużynę wzmocnili Łukasz Chudyba, który okazał się najlepszym strzelcem INTERU w tym sezonie(16 bramek) a także Piotr Zatorski, który dołączył do brata Pawła. Do drużyny sukcesywnie dołączali wychowankowie: Patryk Dziura, Wojciech Kubik i Michał Papiernik. Runda wiosenna była nieudana. Pomimo zwycięstw nad zespołami z czołówki, w ostatnich spotkaniach INTER przegrał walkę o awans i po ostatniej kolejce, w której zremisował 2:2 na wyjeździe z LZS Mała (pomimo prowadzenia 0:2) spadł na 5 miejsce (48 punktów., bilans bramkowy 61-39) tracąc do premiowanego awansem miejsca zaledwie punkt. Podopieczni Witolda Świerada zakończyli sezon na 5 miejscu z 36 punktami na kącie i bilansem bramkowym 55-39. Wśród strzelców najlepsi okazali się Michał Papiernik (16 bramek) oraz jego brat Mateusz (10 bramek), który wraz z grupą kolejnych wychowanków w kolejnym sezonie zasilili drużynę seniorów. Drużyna dziewcząt, która cieszy się coraz większym zainteresowaniem w roku 2013 solidnie trenowała i od sezonu 2013/2014 występować będzie w Podkarpackiej Lidze Juniorek Starszych. Infrastruktura naszego klubu powiększyła się o nowe budki dla rezerwowych.